سوبان

...

سوبان — Wed, 11 Apr 2012 09:01:00 GMT

دارم لباس پهن می‌کنم، نگاه می‌کنم به رخت‌آویز، لعنتی شبیه سودوکوست! از هر طرف نگاه کنی ارتباط منطقی در چیدمان لباس‌ها هست! رخت‌آویز را جدول‌بندی می‌کنم و هنوز ارتباط منطقی برقرار است! ستونی! سطری! قطری! از آشفتگی محصول پیچیدگی نظم حاکم بر جزیی‌ترین تصاویر ذهنی‌ام خسته‌ام! از ذهنی که همه چیز را به معما تبدیل می‌کند، دنبال ناچیزترین احتمال ارتباط بین تصاویر می‌گردد تا نتیجه‌اش بشود پیشگویی تصاویر بعدی و معمای بعدی و ماحصلش ترس است و دل‌زدگی! ترس از دنیای بیرون و از خودم و دل‌زدگی نیز از همین‌ها!

...

سوبان — Fri, 23 Mar 2012 20:53:46 GMT

گل های بهار
بی باده و یار
آید به چه کار؟

...

سوبان — Sun, 11 Mar 2012 11:23:00 GMT

می‌دانی؟! مغز ماشین عجیبی‌ست، بزرگترین کارش هم سازگار کردن همه‌چیز است با شرایط، اصلا یک جور بدی تمام قد می‌ایستد روبه‌روی تمام تو و ذهن و فیزیولوژی‌ات که انگار کن فرمانده برگشته باشد و تو باورت نمی‌شود که چطور محال را از سر گذرانده‌ای و هنوز هستی! اصلا برای همین هم مرگ مغزی یعنی همان آخر خط! که آدمی که توان سازگاری با محیط و شرایط‌اش را از دست می‌دهد عملا مرده به حساب می‌آید، حتی اگر قلبش جایی گیر باشد! به لوله‌ای، نفسی یا چیزی شبیه این!

...

سوبان — Mon, 06 Feb 2012 09:47:00 GMT

زن بی‌صدا و محجوب است، کمی لاغر. تیره می‌پوشد و اغلب سیاه‌پوش است، خیلی وقت‌ها هم چادر! عادتم شده که باشد، نشسته روی مبل صورتی یا ایستاده توی درگاهی در وقتی صبح‌ها بیدار می‌شوم. با من حرف نمی‌زند اما گاهی صدای پچ‌پچ می‌آید و من لابلای کلماتی که مفهوم نیست فقط اسم خودم را می‌توانم تشخیص دهم. صورتش را ندیده‌ام یعنی اصلا ندیده‌ام که به من دارد نگاه می‌کند، صبح‌ها ولی از سنگینی نگاهش بیدار می‌شوم یا گاهی که نشسته‌ام کتاب می‌خوانم یا سرم توی مانیتور است هم.
زن شاید از جنس زبان مادری آدم است که یادش نمی‌رود یا کلماتی که از آن‌ها خاطره داری و رهایت نمی‌کنند، زن مثل خیابان‌های شهری‌ست که گذرت به چند صد متری‌اش هم که می‌افتد جای زخمی انگار دارد دوباره خراش می‌خورد. همیشه هست، همانطور بی‌صدا، محجوب، لاغر، نشسته روی مبل، ایستاده توی درگاهی و ....
زن تصویر ترس من باشد انگار!

...

سوبان — Sun, 15 Jan 2012 10:28:00 GMT

سی و دو سال طول کشید تا یاد بگیرم زمان "متغیر" نیست، "پارامتر" است که ما تحمیل می‌کنیم به توصیف‌مان از "تغییر".

...

سوبان — Sat, 17 Dec 2011 13:59:46 GMT

دخترک توی آینه ساده و زودباور است، آنقدر که حرص آدم را در می آورد. چیزی ولی نمی گویم، دل خوشی اش یکی از همین روزها تمام می شود! باید صورتک جدیدش را زودتر حاضر کنم!

...

سوبان — Sun, 11 Dec 2011 14:05:59 GMT

باید از آن گاه‌گاهی‌ها که آن بالا بالاها یک جور پخش منبسطی سرشارم، چند تا نمونه از خودم خون بگیرم ببرم بدهم این بچه‌های دستگاهی تیتر و تجزیه کنند شاید بشود بدهیم ترکیب درصدش را بسازند برای روزهای ناخوشی که کم هم نیست، به زور فیزیولوژی و هورمون یا هر ماده‌ی موثر دیگری روزهای آدم بودنم شاید بیشتر شد که لااقل شرمنده‌ی حضرت آدم نشوم!
× این‌ها را باید همین‌طور یک نفس که نوشته شده، یک نفس خواند.

...

سوبان — Mon, 28 Nov 2011 13:46:26 GMT

همین امروز و فرداست که چشم باز کنم که دخترک از دست رفته! که همه‌ی زندگی را فشرده می‌کند توی این ظرفهای دردار و همین مانده که یک جور کتابخانه‌ای هم بچیند همه را روی هم با برچسب و تگ و ...!
باید شروع کنم روزمره‌نویسی! باید نهایتا چند رول سلفون بخرم برای کشیدن روی چیزهای بودار!
فنر همه‌چیز در رفته! این مدل شناور فول استرس خنده بر لب این روزها دارد خودش را به زور توی حلق دخترک می‌کند! از پروپوزال که دفاع کنم و امتحان جامع، برای دخترک یک دست لباس رنگی رنگی گل و گشاد می‌خرم، می‌فرستمش سفر!

...

سوبان — Wed, 23 Nov 2011 12:43:04 GMT

احبک ... احبک ... والبقیه تاتی ...
دوستت دارم ... دوستت دارم ... و بقیه‌اش بعد می‌آید ...

×نزار قبانی

...

سوبان — Mon, 21 Nov 2011 09:37:29 GMT

اندوه، که بوسه‌های امروز داغ تنهایی فردا می‌زنند!